Update!!

En weer tijd voor een blogverslag!!

Ondertussen zit ik er al meer dan een maand in Honduras en begin me hier thuis te voelen! Copan wasnog zeker de moeite!! Die avond nog een wedding gecrasht en als we het doen, dan doen we het goed: Jasmine met sportschoenen en ik met een jeans terwijl iedereen daar in avondkledij was!! Maar het was de moeite!! Duidelijk de rijke Hondurezen ontmoet: een buffet, een bandje en dj, witte loungezetels, een bar waar je alles kon krijgen, wc’s met stromend water in het midden van de wei, zeer veel vuurwerk,… ! De volgende ochtend naar een vogelpark geweest en onder andere een Toekan en verschillende papagaaien gezien! Super! Daarna naar huis teruggekeerd en terug naar stage!!

Het weekend erachter toch niet naar Utilla gegaan, maar gewoon wat rondgehangen.  Het weekend daarna uitgeweest naar La Ceiba (de stad hier dichtbij) en salsa en merengue leren dansen! De dag erna naar het lago (meer) Cacao geweest (zie foto’s), geweldige natuur!! Normaal gezien zijn er apen en wilde vogels te zien, maar die hebben we jammer genoeg niet gespot!! Maar uiteindelijk op een privé-strand beland dus klagen deden we niet!!

De dag erna naar de kerk geweest. Ze hebben hier 4 kerken in een wandelafstand van 5 minuten! Deze keer naar de kerk van de gringo’s (niet Hondurezen) gegaan en dus in het Engels! De vorige keer naar een kerk van Hondurese jongeren gegaan: liejdes zingen, dansen, een soort citroen-citroen spelen en daartussen een preek: het kan hier allemaal! Het is een belevenis om te zien hoe mensen dezelfde godsdienst op een totaal andere manier beleven!

En ik merk, na hier een tijdje te zijn meer en meer dingen op:

-   De scholen zijn zeer onregelmatig (op dit moment staken de leerkrachten voor meer als twee weken), er zijn geen vervangers dus als de leerkracht niet komt: geen school, ze zitten met meer dan 30 in één klas dus individuele aandacht is moeilijk te geven,… En dit heeft een invloed op de kinderen! Ze zijn niet gewend om in een klas te komen en te zwijgen, zitten, werk te maken, enz.

-   Het is niet altijd gemakkelijk om samen te leven met mensen die je niet kent en hun eigen persoonlijkheid hebben.

-  Drie maal per dag koken voor jezelf is vermoeiend, vooral als je niet gewend bent aan alle ingrediënten die je hier hebt!

-  Activiteiten verzinnen voor kinderen om hen Spaans of Engels te leren is niet altijd even evident als geen van beide je moedertaal zijn!

-  Kinderen leren hier duidelijk op een andere manier dan in België! Op één of andere manier vergeten ze zeer veel van wat ze leren!!

-  De lonen van de arbeiders van de ananasvelden zijn laag, maar niemand lijkt er wat aan te doen “We huren een bedrijf in en die bepalen de lonen” en dergelijke zijn de excuses.

-   Maar vooral de armoede grijpt me op dit moment, het is overal en in elke vorm aanwezig: een kindje dat een snee in zijn voet heeft van glas, naar ons komt en zegt dat het niet genoeg geld heeft voor naar de dokter te gaan, geen schoenen heeft en geen verzorgingsmateriaal kan betalen ; een twaalfjarige die alleen zijn eigen naam kan schrijven; een vierentwintigjarige die terug naar de middelbare school gaat voor zijn diploma; een man die eten komt vragen aan ons omdat hij nog niets gegeten heeft die dag; vuilnis dat verbrand wordt omdat niemand een gemeentelijk vuilnissysteem kan betalen; twee dagen geen elektriciteit hebben omdat ze er aan aan het werken zijn en niet het nodige materiaal hebben om dit te doen wanneer de hele provincie nog elektriciteit heeft, … Ik kan blijven doorgaan want elke dag ontdek ik iets nieuws. En soms kan het je ontmoedigen: ja ik wil deze mensen helpen, maar heb geen idee waar te beginnen!!

Het doet je nadenken over de luxe dat je in België hebt, de manier waarop wij leven en of we er in moeten veranderen, het zijn dingen die je even stil maken en doet beseffen: ik heb het toch maar goed!